Vijfentwintig jaar reizen en creaties.
Het idee dat alles veranderde
Toen ik in 1998 besloot de bar te verbouwen, viel ik bijna van mijn stoel van de prijzen voor materialen in Frankrijk. Gérard Marinier (GG voor de ingewijden) runde al enige tijd het restaurant van Estérel Caravaning. Hij had een idee. Net als ik was hij smoorverliefd geworden op Bali en had besloten daar zijn winter door te brengen. Hij had een netwerk opgebouwd, contacten gelegd met ambachtslieden, fabrikanten en een expediteur – zijn vrouw liet er kleding maken. Op een dag zei hij: „Waarom laat je je meubels niet in Indonesië maken? De prijzen zijn erg aantrekkelijk.”
Zo begon ik mijn eerste meubels zelf te ontwerpen. Ik koos de materialen, de vormen, de afwerkingen. Een container arriveerde. Dan nog een. Sinds 1998 leggen gemiddeld twee containers per jaar aan in de haven van Marseille. Vijfentwintig jaar reizen, selecteren en creëren. Alles wat u hier ziet – het restaurant, de bar, de terrassen, de gemeenschappelijke ruimtes – is daar doorheen gegaan.
Dromen tekenen
Wat dit avontuur me heeft geleerd, is dat je, zodra je de juiste verbindingen hebt, alles kunt realiseren. Ik schetste een idee op een stukje papier in Bali en een paar weken later bestond het. Het was absolute vrijheid. Ik was niet langer gebonden aan catalogi, standaarden of Europese levertijden. Ik kon me een bank met bijzondere rondingen voorstellen, een smeedijzeren rugleuning met een specifiek motief, een tafelblad van een hout dat je nergens vindt – en het dan precies zo zien ontstaan als ik het gedroomd had.
De inspiratie kwam van overal. Van een Marokkaans paleis, een tegel in Tunesië, een winkeltje in een steegje van Seminyak, een stof gevonden op een markt in Java. Ik kwam thuis met armen vol foto’s, notitieboekjes vol schetsen en materiaalstalen die ik in mijn bagage had meegesmokkeld. En elke keer weer maakten de ambachtslieden er werkelijkheid van. Ze zeiden nooit dat iets onmogelijk was.
Het is ook ecologie
Buffelleer, massief teakhout, smeedijzer. Het zijn edele, dichte materialen die goed ouder worden. Balinees buffelleer is meerdere millimeters dik. Het beweegt niet, vervormt niet. De poufs in het kantoor dateren uit 2004 en zijn in perfecte staat. De restaurantstoelen ook. Ik denk dat ze me zullen overleven.
Dit is ook ecologie – ook al klinkt het woord vreemd voor iemand die containers over oceanen laat varen. Minder kopen, beter kopen, kopen om te duren. Een kunststof meubel dat om de drie jaar wordt vervangen (en vrijwel zeker op de lopende band in China is gemaakt), of een teakhouten meubel waarvan ik de vervaardiging van begin tot eind heb gevolgd en dat twintig jaar meegaat: de rekensom is snel gemaakt.
Het wow-effect. Met Europese prijzen had ik Estérel Caravaning nooit zo kunnen transformeren. Het is dankzij Bali dat we een van de eerste vijfsterren campings van Frankrijk werden. Het is dankzij die containers dat nog steeds, wanneer een gezin voor het eerst het restaurant binnenstapt, ze stoppen, rondkijken en „wow” zeggen. Die reactie is al meer dan twintig jaar dezelfde. Men raakt er nooit op uitgekeken.
Tussen ons
De smid te midden van de kokospalmen
Twintig minuten per bromfiets van Seminyak, te midden van rijstvelden en kokospalmen, werken mannen gebukt in de aarde. Geen fabriek, geen machines. Alleen hun handen, het metaal en een adembenemende precisie. Daar ontstonden de hekwerken die nu rondom het restaurant en de zwembaden lopen. Die hekwerken werden nagemaakt naar foto’s die ik had genomen tijdens een bezoek aan het Glaoui-paleis in Télouet in Marokko.
De smid had zoiets nog nooit gemaakt. Hij bekeek de plannen, dacht na. En ging aan de slag. Het resultaat is prachtig. Elke cel, elke curve is met de hand gevormd met een regelmaat die het verstand te boven gaat. Dat is de magie van Bali.
– Aurore
