De dag waarop ik besefte dat ik niemand nodig had.
Een bar herdenken
In 1998 ga ik aan de slag met mijn eerste interieurverbouwing: de bar. Het origineel was volledig verouderd. Driekwart van de ruimte werd ingenomen door opslagruimtes, toiletten en een oude, aangekoekte toonbank. Alles moest opnieuw worden bedacht – en we hadden bovenal een toonbank nodig van meerdere meters lang.
Ik neem dus een interieurarchitect in dienst. Het was de eerste en de laatste keer. Want in de loop van de vergaderingen besefte ik iets: ik had meer ideeën dan hij. Ik zag de ruimtes beter dan hij. Ik visualiseerde moeiteloos in drie dimensies. Mijn vader had dat talent. Hij had alles op de camping zelf getekend: de wegen, de gebouwen, de standplaatsen… Hij was ook een kunstenaar – hij schilderde, beeldhouwde en pottenbakkerde. Ik had al dat artistieke talent in me gedragen zonder het te weten. Dit project heeft het me onthuld. Vanaf dat moment vertrouwde ik op mezelf.
Les Suds
De bar zou Les Suds heten – een verwijzing naar het meervoudige, mediterrane en multiculturele Zuiden. In die geest bedacht ik een toonbank van blauwe lavasteen, dat bijzondere blauw dat je terugvindt in Marokko, Tunesië en Azië. Een grootmeester in lavasteen kwam persoonlijk om hem te leggen. Het was een uitzonderlijk oppervlak en dit materiaal vergeeft geen slordigheden. Rondom de toonbank: stoelen van metaal en leer, gemaakt in Indonesië, banken met Venetiaanse inspiratie, fauteuils in Spaanse stijl gemaakt in Bali. En achteraan, tussen twee nissen, een grote Marokkaanse broodoven. Ik wilde een gezellige en warme plek creëren. In het hart van bar Les Suds stond een open haard, zodat families in het laagseizoen thee konden drinken bij het vuur.
Met deze nieuwe bar voerden we het Happy Hour in – ’s middags en aan het einde van de dag op een vast tijdstip. Deze echte momenten van gezelligheid bestaan nog altijd en zijn populaire afspraken geworden voor vakantiegangers.
1.500 glazen per uur
Ik heb deze bar drie jaar geleden opnieuw ingericht. Hij was esthetisch prachtig, maar in de grond ongeschikt voor het werk. In het hoogseizoen, tijdens een Happy Hour of een WK-wedstrijd, kan het oplopen tot 1.500 glazen per uur. De oude bar kon dit tempo niet bijhouden.
Dus hebben we alles opnieuw bedacht: iets veel strakker en functioneler, met drie autonome cocktailstations en geïntegreerde elektronische afwasmachines met automatische glasseninvoer. De twee haardnissen zijn echter precies gebleven waar ze waren. Het zijn decoratieve elementen – we sieren ze op met bloemen. We moesten ook de bogen verwijderen omdat we te veel ruimte verloren. Maar voor ik ze liet slopen, zag ik iets wat ik eigenlijk nooit echt had gezien.
Tussen ons
De bogen van mijn vader
Toen ik het interieur van die eerste bar ontwierp, had ik bogen gewild. Voor de vorm, voor het volume, voor de manier waarop ze een ruimte vergroten zonder hem te verzwaren. Toen hief ik op een dag mijn blik en besefte ik wat ik onbewust had gedaan: de bogen van de bar sloten perfect aan op de bogen van de patio, op de bogen van de ingang van de camping – de bogen die mijn vader twintig jaar eerder had gebouwd. Een draad gespannen tussen hem en mij, door beton en pleister heen. Ik had niet aan hem gedacht toen ik ze tekende, maar hij was er toch.
– Aurore
