„Ik ben geen klassieke adjunct-directeur. Ik geloof niet dat een functie zoals de mijne in andere campings bestaat.”
– Sabine
Van Innsbruck naar Agay
Ik ben Oostenrijkse, afkomstig uit Innsbruck in Tirol. Via Alessandra, mijn jeugdvriendin, ben ik bij Esterel Caravaning terechtgekomen.
We kwamen eerst samen op vakantie naar Frankrijk en ontmoetten Jeff en Michel, twee beste vrienden. Wat een vakantieliefde had moeten zijn, duurde zeven jaar – op afstand. Van juni tot augustus kwamen we naar de Côte d’Azur, terwijl zij ons ’s winters in de sneeuw bezochten. Na zeven jaar besloten we samen te gaan wonen. Dus verliet ik Oostenrijk.
Alessandra begon bij Esterel Caravaning te werken aan de receptie. Ikzelf had een functie als hoofd receptie gevonden bij Pierre & Vacances in Port-Fréjus. Maar in 2000 belde Alessandra: Aurore had net de bar gerenoveerd en zocht iemand voor de ochtend.
Ik had ervaring in de horeca, maar dat was geen sector die me bijzonder aansprak. Toch ging ik naar het gesprek. De werktijden overtuigden me, net als de functie zelf – anders dan alles wat ik daarvoor had gedaan. Zo is het allemaal begonnen.
Een onverwachte terugkeer
Ik werkte zes jaar in de bar. Daarna werd ik ziek en miste een heel seizoen. Vervolgens keerde ik terug – ditmaal in de winkel. Na zes jaar sloop echter echte verveling binnen, de soort die aan je knaagt. Ik haalde sieraden uit elkaar om ze opnieuw in elkaar te zetten, naaide ze op leren tassen die toch niet verkochten – gewoon om mijn handen bezig te houden.
Ik verliet Esterel Caravaning om in de beroepsopleiding te gaan werken – adviseur, vast contract, vijf weken vakantie. Wat iedereen het normale leven noemt. Maar dat paste niet bij mij. Wat ik het meest miste? Het contact met gezinnen uit heel Europa – Belgen, Engelsen, Denen, Duitsers… Die diversiteit aan gezichten en accenten… Die openheid voedt en verrijkt me elke dag.
Dus besloot ik terug naar school te gaan voor een opleiding tot Verantwoordelijke voor Toeristische Instellingen. Op de eerste dag vroeg de directeur naar mijn plannen. Ik had er geen – ik wilde gewoon leren. Dus improviseerde ik: „Ik ga werken bij Esterel Caravaning, als adjunct-directeur.” Pure verzinsel!
Aurore stemde ermee in me als stagiaire op te nemen, maar zonder enige garantie op een vaste functie. Na afloop van de drie maanden durende stage zei ze: „Je vertrekt niet – je blijft. Ik heb je aan het werk gezien.” Dat is nu bijna tien jaar geleden.
Het trio
Mijn functie is moeilijk te omschrijven. Ik beheer de kwaliteit, de technici voor de stacaravans, de receptionisten, klantgeschillen, human resources, werving, contracten en de loonvoorbereiding. Ik ben het aanspreekpunt voor alle onbeantwoorde vragen. Het is uitputtend, het is gevarieerd – en het is precies wat ik nodig heb.
Tussen Aurore, Véro en mij is er in de loop van de tijd een chemie ontstaan. Drie verschillende karakters, drie manieren om problemen aan te pakken, drie manieren om ze op te lossen – dat is wat ons effectief maakt. We vormen een complementair trio. Aurore kent onze kwaliteiten en geeft ons de vrije hand, zonder micromanagement – een vertrouwen dat je aanzet tot het overtreffen van jezelf. Er is een echte vriendschap tussen ons. We werken niet voor een werkgever, maar voor iets dat ons in zekere zin zelf toebehoort.
Een plek vinden
In de zomer woon ik met Michel in het onderste deel van de camping. Dat is de oplossing die we hebben gevonden om de intensiteit van het werk aan de ene kant en het gezinsleven aan de andere kant te combineren. Als je ter plaatse bent, is er geen woon-werkverkeer, geen onderbreking, geen schuldgevoel. Michel treft Jeff, zijn beste vriend, voor een potje padel. Ik ben op twee minuten van alles wat me wacht. En ’s avonds zijn we samen. Het is eenvoudig, en het verandert alles.
Mijn zoon is hier opgegroeid. Hij heeft leren zwemmen in deze zwembaden, samen met Lukas, de zoon van Alessandra, kattenkwaad uitgehaald in de paden van de camping terwijl ik werkte. Eergisteren kwam hij tennissen. Hij zei tegen me: „Ik vind het heerlijk om hier aan te komen. Ik voel me zo goed.” In één zin vatte hij samen wat ik nooit goed onder woorden kan brengen. Waarom je blijft, waarom je je zo inzet. Waarom je, zelfs na dertig jaar, nog steeds het gevoel hebt ergens aan te komen.
Tussen ons
„Mijn ego heeft een knauw gekregen. En toen begreep ik het.”
Toen Sabines stage afliep, wilde ik niet dat ze wegging. Ik wist dat we met haar naar het volgende niveau zouden gaan, de kwaliteit zouden verhogen en echt een vijfsterrenaccommodatie zouden worden. Maar iemand de ruimte laten innemen in een bedrijf dat je bijna eigenhandig hebt opgebouwd, is makkelijker gezegd dan gedaan.
Het eerste jaar was moeilijk. Ze nam dossiers mee naar haar kantoor. Ik kwam aan en mijn HR-mappen waren verdwenen. En in alles wat ze overnam, was ze beter dan ik! Ik zal het niet ontkennen: mijn ego heeft een knauw gekregen. Daarna brak ik mijn arm. Drie maanden stilliggen. Toeval bestaat niet: mijn lichaam dwong me om los te laten en haar de plek te geven die ze verdiende.
Vanaf het begin bracht Sabine een scherpe, doordachte blik mee op wat moest zijn, op wat niet klopte, op wat nog niet goed genoeg was. Wanneer ze een stacaravan inspecteert – zelfs een gloednieuwe –, laat ze het bij het minste bezwaar zonder aarzeling overdoen. Zij was degene die al het meubilair van de stacaravans verving en de jaarlijkse vervanging van al het beddengoed invoerde. Enorme kosten, radicale beslissingen. En bij elk ervan had ze gelijk.
In ons trio vormen Véro en Sabine het werkduo – de motor die de zaak dagelijks draaiende houdt. Ik geef de richting aan, houd het overzicht. En ergens is het Sabine die alles bij elkaar houdt, met haar vermogen om te de-escaleren, kaders te stellen en nooit toe te geven op wat écht belangrijk is.
– Aurore
