Mijn vader zette de toon. Ik volgde gewoon de partituur.
De opwaardering, vanaf 1976
De opwaardering van Esterel Caravaning begon niet toen ik het overnam. Ze begon met mijn vader, in 1976, op de dag dat hij besloot een camping te openen met twee zwembaden, twee tennisbanen, een bar, een apart restaurant, een supermarkt, een snackbar, een clubhuis, een kapsalon (!) en privébadkamers op de eerste achttien standplaatsen. Dat was destijds al een ambitie die niemand had. Hij had de toon gezet voor de partituur die we vijftig jaar lang zouden spelen.
Toen ik in 1995 het roer overnam, was de camping 20 jaar oud – en dat was te zien. De elektrische aansluitingen waren dezelfde als op openingsdag. De stoelen waren van plastic. De bar zag er niet uit als een bar. Ik maakte de balans op: het bezettingspercentage daalde omdat we verouderd waren. En we waren verouderd omdat we niet genoeg omzet hadden om te investeren. Een vicieuze cirkel. De enige uitweg: risico’s nemen.
Club Med, daarna de hotellerie
Van meet af aan haalden we inspiratie uit referenties. Aanvankelijk was dat Club Med. We gingen als gezin naar Afrika, om te ontspannen en tegelijk ideeën op te doen. De kinderclub, het creatieve atelier, de animatie… Al die diensten observeerden we, pasten we aan en verbeterden we. En op veel punten overtroffen we ze.
Later verschoof de inspiratie naar de traditionele hotellerie. Mijn favoriete voorbeeld: de bloemstukken in de lobby van het Carlton in Cannes – enorm, weelderig, indrukwekkend. Elke keer als ik er binnenloop, denk ik: „Wauw.” En dan zeg ik mezelf: de dag dat gezinnen diezelfde reactie hebben bij aankomst op Esterel Caravaning, heb ik geslaagd. We hebben 280.000 bloemen op de camping en planten er elk jaar 10.000 bij. Die dag is er nog niet.
Permanent sourcing
Mijn methode is sourcing. Ik ga nergens naartoe zonder te observeren, te noteren, te vergelijken. In 1998, voor ik de bar ontwierp, bezocht ik alle trendy bars in Parijs – cocktail na cocktail, notitieboekje in de hand. Wat overal terugkwam, wat ontbrak, wat praktisch was om schoon te maken en wat niet. Dat werk ziet niemand. Maar het zit in elk hoekje van de bar.
Diezelfde blik bracht me bij privéspas. Toen de eerste verschenen op campings, waren ze collectief en verloren in de waterparken. Voor mij is dat geen ontspanning. Ik had net mijn huis gerenoveerd en er een bubbelbad laten installeren om het hele jaar door in alle intimiteit te kunnen genieten. Vanzelfsprekend dacht ik aan Esterel Caravaning. Een privéspa grenzend aan de stacaravan, net als thuis. Ik was de eerste in Frankrijk die deze luxevoorziening op een camping aanbood. Vandaag zijn 60 stacaravans en standplaatsen ermee uitgerust.
Deze opwaardering is nooit gestopt. De vijfde ster volgde in 2011. Een bevestiging, geen verrassing. Sinds 1976 hebben we 40 miljoen euro geïnvesteerd. Geen enkel jaar zonder investering. En het is nog niet voorbij. De nieuwe VIP XXL voor tien personen komen eraan – inclusief elektrische auto. De opwaardering stopt niet. Ze heruitvindt zichzelf. Ze is permanent.
Tussen ons
Pareo’s in de Australische bush
In 2011 reis ik drie weken door Australië met een camper. Elke ochtend vroeg maak ik een ronde langs de campings, papier en potlood in de hand, om te noteren wat ik zie. Ik zoek naar wat beter is dan bij mij thuis. Wat me het meest opvalt, is het totale gebrek aan privacy. Geen enkele afscheiding tussen de standplaatsen. Gezinnen leven schouder aan schouder, bumper aan bumper, met direct zicht op de buren.
Dus kocht ik een lange droogrekkoord. En drie weken lang, van camping naar camping, hing ik mijn pareo’s aan alle vier de hoeken van mijn standplaats – gespannen als zeilen, om mijn eigen ruimte en privacy te creëren. De andere kampeerders keken ons vreemd aan. We moeten eruit hebben gezien alsof we een Provençaalse markt hadden opgezet midden in de Australische bush.
Bij mijn terugkeer lanceerde ik een grootschalig beplantingsplan voor de standplaatsen op Esterel Caravaning. Hagen, struiken, bloemen – zodat elke gast zich werkelijk thuis voelt. Die omsloten, beschermde blik is nog steeds wat ik wil bieden.
– Aurore
