„Mijn huis hangt aan een rots van de Esterel”
Een stukje planeet apart
250 miljoen jaar geleden, toen alle continenten nog één geheel vormden, scheurde de bodem van wat de Provence zou worden open. Het magma steeg omhoog door lange spleten en vormde vulkanische koepels. Wat u vandaag ziet vanaf de Corniche d’Or – die rode rotsen die in zee duiken, de gekartelde pieken, de zwart-karmozijnrode inhammen – is de afdruk van dat vulkanische spektakel.
Het gesteente heet ryoliet. De kleur komt van de oxidatie van ijzer. Het is uniek in de Middellandse Zee en geologen komen van over de hele wereld om het te bestuderen.
Grand Site de France
Het Esterel-massief strekt zich uit over 32.000 hectare tussen Saint-Raphaël, Fréjus, Mandelieu en de streek van Fayence. Het hoogste punt, de Mont Vinaigre, bereikt 618 meter. Maar weinig plaatsen ter wereld bieden deze combinatie: zo zichtbaar vulkanisme, de zee, buitengewone kleuren, een opmerkelijke biodiversiteit (Griekse landschildpadden, parelhagedissen, arenden, wilde orchideeën…) en directe nabijheid van bewoonde gebieden.
Dat alles maakt het massief vandaag kandidaat voor het label Grand Site de France, naast de Pont du Gard, de Pointe du Raz en de Puy de Dôme.
Een rood huis
Voor mij is de Esterel niet zomaar een landschap. Het is bovenal mijn kindertijd. Mijn huis – dat mijn vader liet bouwen – kleeft zo strak tegen de rode rots dat twee kamers de rots zelf als muur hebben. Erachter ligt het puinveld. Daar nam mijn vader me mee klimmen als klein kind, met beide handen in het ryoliet.
In dit massief raapte hij stenen op toen de camping gebouwd werd. De grote plaatste hij rechtop als menhirs. De kleine bewaarde ik in mijn kamer. Het waren mijn schatten: kwarts, mooie rode keitjes. Ik verzon er duizend verhalen bij, rond mijn „edelstenen”.
De wilde Côte d’Azur
De Côte d’Azur staat vaak bekend als een volgebouwde kust. Maar 80% van het grondgebied van Saint-Raphaël is het Esterel-massief. Vanuit de camping vertrekken paden in alle richtingen – naar verborgen meertjes, een grot omhuld door legenden, een natuurlijk zwembad op de bodem van een dal.
Esterel Caravaning biedt al zijn gasten de wandelgids „Sentiers d’ici” aan, uitgegeven door Estérel Côte d’Azur, om het massief te verkennen te voet, per fiets of te paard. Want hier verblijven betekent al die buitengewone natuur binnen handbereik hebben. De geur van de garrigue, wilde irissen, orchideeën naargelang het seizoen. De kleuren van de rotsen die elk uur van de dag veranderen – rood bij zonsondergang, bijna zwart ’s ochtends wanneer het licht ze nog niet raakt.
Sophie en haar kleintjes
Bij Esterel Caravaning is in oktober het geloei van de herten te horen vanuit de standplaatsen. Vlakbij ligt een vlakte die de plaatselijke bevolking simpelweg „de hertenvlakte” noemt. Hinden steken hem in stilte over. Wilde zwijnen zijn geen zeldzame verschijning.
Jarenlang, voordat het domein goed omheind werd, dook er ’s zomers een hele zwijnenfamilie op. Men trof hen aan in de lanen van de camping, soms op de terrassen van de stacaravans. Uiteindelijk gaven we hen namen: Sophie met haar biggetjes, Riri, Fifi, Loulou. Er is zelfs een knuffeldier van hen te koop in de winkel!
Tussen ons
„Hoe vaak ik van mijn paard ben gevallen”
Op mijn twaalfde had ik een paard. Mijn vader was het beu geworden me elke week naar Roquebrune te rijden voor mijn rijlessen. Hij loste het probleem op door een ranch te openen voor de gasten van Esterel Caravaning – en het spreekt vanzelf dat ik daar meteen enthousiast over was.
Ik vertrok in de vroege ochtend het Esterel in op mijn paard. Het hars van de dennen opgewarmd door de opkomende zon, tijm verpletterd onder de hoeven, de rode aarde nog fris van de nacht. Ik had het gevoel het hele massief voor mezelf te hebben.
Ik ben van nature roekeloos, en het massief vergeeft ongeduldige ruiters niet. Ik reed steile puinvelden en ravijnen af. Ik belandde meer dan eens op de grond. Maar dat heeft me nooit tegengehouden.
– Aurore
