„Een caravan, een hangmat en 49 jaar geluk” – Corinne Bertrand, trouw sinds 1977
De standplaats bovenaan
Het gebeurde bij toeval, zoals vaak met de mooiste dingen. In de zomer van 1977 zochten Corinne en René Bertrand een camping aan zee. De camping die ze op het oog hadden, zat vol. Ze kwamen aan bij Esterel Caravaning. Ook vol, zei Jacqueline Laroche hen. Maar er waren nog standplaatsen bovenaan de camping, nog niet helemaal afgewerkt, als ze daarin geïnteresseerd waren. Dat waren ze. Negenenveertig jaar later zijn ze er nog steeds.
Wat hen die eerste keer deed terugkomen? Het onthaal, de locatie, die familiale sfeer die er destijds heerste. Aanvankelijk kwamen ze alleen in juli. Daarna vroegen ze Jacqueline of ze ook met Pasen mochten komen, een weekendje, buiten het seizoen. Ze was blij verrast. Vanaf dat moment, zodra er een lang weekend was, een vrije week, om het even welk excuus, gingen ze richting Esterel Caravaning! Ze wonen niet ver weg, in de Hautes-Alpes, bij Gap. Maar het was hier dat ze graag tot rust kwamen en even ontsnapten.
De woning op twee wielen
Hun dochter heeft hier haar hele jeugd doorgebracht, tot haar achttiende. Ze komt nog steeds terug, korter nu, maar ze komt terug: „Omdat ze het nodig heeft”, zegt René eenvoudig. De caravan zelf staat al jaren stil. Hij wordt bewaakt vlakbij de camping. René heeft geen zin meer om hem te trekken. Als ze ergens anders naartoe gaan, huren ze iets. Maar dat gebeurt zelden. „Wij hebben geen dure smaak”, lacht Corinne. En ze vervolgt: „We hebben alle comfort in onze caravan, onze woning op twee wielen. De bonus: onze hangmat, stevig vastgemaakt op onze standplaats.”
Nu ze met pensioen zijn, komen ze in april aan en blijven tot juli. Daarna komen ze terug in september. Drie maanden in de lente, de maand na de zomer, en daartussenin laten ze het hoogseizoen aan de anderen over.
Dezelfde gezichten
Wat hen hier houdt, is niet alleen de zee of het Estérel-massief – ze kennen de streek van binnen en buiten – het douanepad, de wandeltochten in de Estérel, nordic walking met Julie wanneer de knieën het toelaten. „En dan vergeten we de fietstochtjes met onze hond niet, die vindt het geweldig!”
Wat hen hier houdt, is de band met de mensen. Aurore terugzien, Jacqueline Laroche terugzien, „die buitengewone vrouw”, dezelfde gezichten herkennen aan de receptie, jaar na jaar. Aurore heeft bamboe geplant rond hun standplaats om hen wat privacy te geven, zodat ze de buren niet zien. Ze houden van mensen, maar ze houden er ook van om thuis te zijn.
In 49 jaar hebben ze natuurlijk ook veel banden gesmeed met andere gezinnen. „Onze beste vrienden, die we hier meer dan dertig jaar geleden op de camping ontmoetten, wonen in Le Mans. De afstand heeft daar niets aan veranderd. We hebben hier zoveel herinneringen”, vertelt Corinne, met glinsterende ogen.
Tussen ons
De man met de grote hoed
Corinne herinnert zich Jean Laroche met een liefdevolle precisie. Ze zag hem over de camping lopen, altijd met zijn grote hoed op. „Een discrete man, met een grote uitstraling. We waren een beetje bang van hem, juist door die uitstraling. En toch, met een ontwapenende eenvoud. Hij bleef staan bij de bomen, controleerde of ze het goed maakten, of ze geen water tekortkwamen, keek naar de camping zoals een tuinman naar zijn tuin kijkt.”
Dat waren de begindagen. De camping was nog in aanbouw, de standplaatsen bovenaan nog niet helemaal afgewerkt, de bomen net geplant. En hij was er, hoed op het hoofd, waakzaam over zijn domein. Negenenveertig jaar later is dat beeld er nog steeds, ongeschonden.
