„Als ik vandaag sta waar ik sta, dan heeft Esterel Caravaning daar zeker aan bijgedragen.”
– Alban Eraclas, trouwe gast sinds 1977
Een stukje jeugd
Ik was tweeënhalf jaar oud toen mijn ouders ons hier voor het eerst mee naartoe namen. Het was 1977, een jaar na de opening. Mijn vader, Jean-Louis, was vertegenwoordiger. Hij zette de caravan neer, vertrok weer om te werken en kwam bij ons terug zodra hij kon. Mijn moeder, Dominique, bleef bij ons. Elke zomer brachten we hier twee maanden door.
Mijn ouders hebben geprobeerd ons mee te nemen naar andere plekken. Dat liep nooit echt goed af. We wilden maar één ding: terugkomen. Vooral voor onze vrienden en de vrijheid! De camping stond zo centraal in onze vakantie dat zelfs naar het strand gaan soms als een verplichting voelde: alles gebeurde op de camping, met onze vrienden, het zwembad, het clubhuis en de activiteiten. De enige verplichting: op tijd terug zijn voor de lunch en het avondeten…
In juli waren er de Duitsers, Engelsen en Nederlanders. In augustus de Fransen. Twee maanden, twee werelden. Het hele schooljaar deden we extra ons best met Engels en Duits om ons tijdens de vakantie verstaanbaar te kunnen maken. Ik denk daar vaak aan als ik naar mijn carrière kijk: kwaliteitsdirecteur van een internationale groep, internationale functies, Duitsland, Polen, Slowakije. Die interesse in andere culturen is hier ontstaan, daar ben ik van overtuigd.
Een tweede familie
Op zaterdag was het tijd voor het afscheidsritueel. We waren een groep kinderen van acht, negen, tien jaar oud. We gingen met z’n allen op de trappen van de receptie zitten en keken hoe de ene groep vertrok en de andere aankwam. We huilden om degenen die we zagen vertrekken en speurden nieuwsgierig naar de nieuwkomers. Een paar vrienden verliezen, nieuwe vrienden vinden. Het leven op de camping, samengevat in één zaterdagochtend. Uit die tijd heb ik hechte vriendschappen overgehouden die tot op de dag van vandaag bestaan, als een tweede familie.
En natuurlijk waren er ook de eerste verliefdheden. De eerste zomerse vlinders, hier beleefd, tussen twee duiken in het zwembad en een dansavond door. Tegenwoordig kom ik soms vroegere vriendinnetjes tegen in de lanen van de camping, allemaal met onze gezinnen, kinderen en kleinkinderen om ons heen. Mijn vrouw weet ervan, accepteert het en vindt het eigenlijk best grappig…
Eerst kampeerder, daarna animator
Vanaf het einde van de jaren tachtig begon ik hier te werken. Als jonge knul verzamelde ik eerst de glazen en hielp ik daarna in het restaurant. Vervolgens werd ik animator en later hoofd animatie, een functie die ik ongeveer tien jaar lang vervulde. Die twee maanden werken per jaar hielpen mij mijn jaren in de voorbereidende opleiding en mijn ingenieursstudie te financieren. Maar het was veel meer dan alleen werk. Mijn beroep was eigenlijk om plezier te maken en iedereen daarin mee te nemen. Ik heb zelfs vrienden én mijn twee broers aangeworven.
Om de avonden aan te kondigen, reden we rond 18.00 uur met z’n tweeën op een DAX door de camping. Soms reed ik met mijn 2CV en meer dan eens trof ik mijn auto, wanneer ik terugkwam bij mijn stacaravan, volledig omwikkeld met toiletpapier aan. We maakten plezier, het was allemaal onschuldig. Het contact met de vakantiegangers was alles: leren hoe je een team aanstuurt, mensen samenbrengt en op anderen afstapt. Essentiële vaardigheden die ik later, zonder het echt te beseffen, in al mijn functies nodig heb gehad.
In 2016 kwam ik terug voor het 40-jarig bestaan van de camping. Bij die gelegenheid ontmoette ik Valentin, die toen animator was. Hij zei tegen me: „Weet je Alban, toen ik klein was, stond ik voor het podium en was jij degene die op het podium van Esterel stond.” Ik vond het geweldig dat hij me herkende en voelde me gevleid, maar wat een confrontatie met het verstrijken van de tijd!
Een heel netwerk
Ik ben hier later teruggekomen met mijn kinderen en daarna met mijn kleinkinderen. De caravan van mijn ouders hebben we ingeruild voor een verblijf in een stacaravan. Mijn vrouw, die ervan overtuigd was dat vakanties in Bretagne de beste waren, gaf zich na een paar regenachtige zomers uiteindelijk gewonnen. Tegenwoordig weet zij meer over de camping dan ik. Tijdens de laatste quizzen ter gelegenheid van het 50-jarig bestaan versloeg ze me zelfs twee keer achter elkaar! Mijn dochters, Ambre en Ève, hebben het virus inmiddels ook te pakken. Zij hebben hier hun eigen herinneringen en hun eigen vriendschappen opgebouwd. Ze praten er zelfs over om hier ooit een zomer te komen werken.
De vriendschappen die hier ontstaan, verdwijnen niet. Zo heb ik bijvoorbeeld Greg Delmer, afkomstig uit een van de oudste campingfamilies, bij mijn bedrijf laten werken. Een andere jeugdvriend van de camping, die striptekenaar is geworden, neemt deel aan een festival dat ik in mijn stad organiseer. Belgische vrienden die ik in België ga bezoeken. Facebookgroepen van oud-gasten die nog altijd zeer regelmatig actief zijn. Esterel Caravaning heeft een sterk, internationaal netwerk gecreëerd dat al vijftig jaar standhoudt. En dat is magisch!
Onder ons: Het scheerschuimgevecht
Het begon allemaal heel onschuldig: twee of drie kinderen wachtten de DAX van de animatoren op met waterpistolen. De volgende dag waren het er meer. Daarna sloten de ouders zich bij hen aan, gewapend met emmers. Met het animatieteam sloegen we terug met de vrachtwagen en vuilnisbakken vol water. De volgende dag stonden ze ons op te wachten met scheerschuim. Het werd steeds gekker, zonder dat we de escalatie echt nog konden stoppen.
Aurore nam de beslissing: er moest een grote finale komen om de situatie weer tot rust te brengen, zonder de sfeer te verpesten. We organiseerden een gigantisch scheerschuimgevecht onderaan de camping, op het volleybalveld. Iedereen tegen iedereen: vakantiegangers, animatoren én de directie midden in het strijdgewoel.
De campingwinkel was een paar dagen niet blij met ons: de hele voorraad scheerschuim was compleet uitverkocht!
– Aurore
